Het leven op aarde is een reis. De langste, mooiste maar waarschijnlijk ook de pijnlijkste reis die een mens in het leven aflegt. De reis naar zichzelf. Naar de diepe laag in zichzelf waar men op zielsniveau kan ‘zijn’.

Het is een hele reis om daar te komen, want zodra je als mens in de baarmoeder van je moeder zit ben je meteen verbonden met het familiesysteem. Dynamieken en patronen ze zijn er al. Ze vormen ze ieder mens en door alle systemen die een mens in zijn leven tegenkomt wordt de mens nog meer gevormd en zoals ik dat altijd noem ‘ingekleurd’.

Allemaal lagen komen er over de kern heen te liggen. Ik hoef je vast niet uit te leggen dat in het leven flink wat lagen onderzocht mogen worden, afgepeld mogen worden om weer bij die pure kern te komen.

Hoe gaaf is het dat je als coach mens en/of dier mag en kan begeleiden in dit proces. Een stuk mee mag lopen met ze om ze zonder oordeel te kunnen laten onderzoeken, voelen en ervaren en om te op te ruimen, te helen.

Als oprichtster en docent van de KernKracht Academie is dat precies de taak die ik heb. Coaches op te leiden om dit prachtige werk te doen. Zodat die mensen mee kunnen nemen op reis naar hun diepere lagen. Om het leven weer “lichter” te laten zijn. Om ze samen met honden te begeleiden naar de diepe laag waarin de zielsliefde voor zichzelf verborgen ligt en waarin ze weer met die ontzettende mooie liefde in contact kunnen komen.

Zelfliefde of Liefde voor jezelf

Het lijkt af en toe een soort “trend” omdat men steeds bewuster bezig is met “wie ben ik nu eigenlijk”.
Weet jij het antwoord op die vraag… Wie ben jij?
Wie ben jij nu werkelijk?

Poeh, dat is een vraag waar toch wel heel lastig antwoord op te geven is…

“Ik ben Danielle.
Ik ben een ondernemende vrouw
Optimistisch, hooggevoelig, zacht, empathisch, liefdevol en af en toe knettergek (volgens vrienden).
Ik ben een introverte extravert.
Ik ben ook intens, direct, verdrietig, soms wel ‘hard’, angstig en onzeker.
Ik ben eigenlijk heel veel.”

Wie ben jij? Wie is jouw klant?

Alles wat ik ben dat mag ik zijn! Is dat altijd zo geweest? Oh nee, echt niet! Als ik daar vanuit een systemische blik naar ga kijken dan heb ik jarenlang heel wat delen van mijzelf (onbewust) buitengesloten. Heb ik me aangepast binnen de familie, binnen relaties en zelfs binnen werksystemen.

Ik heb dingen weggestopt, ze mochten er niet zijn. Ik wilde ook niet dat ze er waren. Neem bijvoorbeeld angst, ooohhh hoe vaak ik die niet heb gezegd “Ga weg, je hoort zo niet bij mij”!
Hoe harder ik gilde, hoe harder de angst terugkwam.

Herken je dat?

Dat je je schaduwkanten de deur wijst?
Herken je dat bij jouw klanten? Dat ze delen van zichzelf niet accepteren of niet willen voelen?
Dat die er niet mogen zijn?

Het vervelende maar het feit is, het levert niks op. In tegendeel zelfs, hoe harder je het afwijst of wegduwt, des te sterker het is en bij je blijft.

Door het tegenovergestelde te doen, ze met open armen te gaan ontvangen in plaats van de deur te wijzen, dus ze aan te nemen, mag de mens gaan ervaren dat er wat gaat veranderen in hun systeem. Eén van de 3 wetmatigheden vanuit het systemisch werken is dat alles en iedereen een plek verdient in het systeem, niets of niemand mag worden buitengesloten. Als je dus (onbewust) delen van jezelf buitensluit (geen plek geeft) is onbalans het gevolg. Door ze aan te gaan nemen, met een open hart en zonder oordeel, komt er weer balans. Je gaat ervaren dat het ‘zachter’ wordt.

Ieder mens heeft oordelen, ik, jij en ook elke klant waar je nu of in de toekomst mee zult gaan werken. Ik ga je niet vertellen dat het “a piece of cake” is. Dat is het niet maar ja dat is het leven ook niet altijd. En ieder mens heeft een keuze, een leven lang vluchten en/of vechten. Of gaan aannemen. Het proces instappen van onderzoeken, ontwikkelen en persoonlijk groeien.

Want pas als men alles wat erbij aanwezig is aanneemt, pas dan wordt de weg gaan naar de zefliefde, acceptatie en innerlijke balans ingeslagen.  

Naast bovenstaande is elk mens nog meer. Je bent mens maar ook kind. Je bent jezelf maar ook dochter of zoon van je biologische ouders.

Ik ben een kind.
Ik ben een dochter!
Een oudste dochter.
Dochter van mijn biologische ouders.
(Normaal zou je hier de namen van je ouders benoemen maar om hen hun privacy te respecteren doe ik dat in dit geval niet)”

Je denkt nu misschien “logisch dat je een dochter bent”. Iedereen is toch een kind van zijn/ haar ouders, anders was je hier niet op aarde geweest. Klopt!

Wat heeft dat nu met zelfliefde te maken?

Ik ga het je uitleggen!

Zelfliefde of liefde hebben voor jezelf begint in de kern van wie ieder mens is. En die begint bij de biologische ouders. Je bent namelijk voor 50% afkomstig van je vader en voor 50% van je moeder. Het is belangrijk voor jezelf dat je jouw ouders ‘aanneemt’.

Ook hier betekent ‘aannemen’ met een open hart en zonder oordeel.

Dus niet kritisch kijken naar wat je ouders je wel of niet gegeven hebben. Het gaat erom dat je datgene wat er was aanneemt. Alles!

Is dat makkelijk? Nee!

Het is wel de enige weg naar zelfliefde, acceptatie en innerlijke balans.
Wat gebeurt er als je dit niet doet en je ouders innerlijk afwijst? Wat doe je dan?
Je wijst per definitie jezelf af!
Jezelf afwijzen staat haaks op jezelf liefhebben.
Je kunt heel erg hard je best doen om jezelf leuk te vinden, het goed te doen voor jezelf maar er zal altijd een ‘iets’ in je knagen. Je komt nooit op die laag waar je de diepe liefde voor jezelf mag ervaren, kan voelen.

Dus als we het hebben over lagen afpellen om bij de kern van een mens te komen, dan is een van de belangrijkste stappen die mag gaan worden AANNEMEM. Het aannemen van alles wat er is. De schaduwkanten, de mooie kanten. Alles wat er is en alles wat er niet was. Kortom in de basis laag beginnen met het aannemen van je biologische ouders en zeggen.

Ik ben dochter/ zoon van…… (namen biologische ouders)

Ouders worden aangenomen met alles erop en eraan. Dit betekent overigens niet dat er contact dient te zijn met de biologische ouders. Als ze systemisch gezien maar aangenomen worden. Er wordt bij hen gelaten wat van hen is en er wordt meegenomen wat van de persoon zelf is. Ieder kijkt zijn eigen lot in de ogen! Het is namelijk jouw lot te dragen. Zo ook als ouders hun eigen lot te dragen hebben.

Het is een proces welke confronterend is, voor ieder mens. Of het nu jouw proces is of die van je klant. Maar als in de puurheid dit proces wordt aangegaan dan zal er met veel meer liefde voor jezelf in dit leven gaan staan!